Text Size

Nooit meer op zondag

De titel heeft niets te maken met het feit dat we in de Alblasserwaard of zo zitten maar alles met hoe verrassend een maandagmorgen kan zijn.

De allereerste Back To Vinyl werd gehouden op een zondagavond. We (Harry, Ton, Ben en ik) hadden wat vrienden en bekenden uitgenodigd in het café van de Wipmolen en gezegd: "hou je van een feestje en goede muziek, dan moet je komen. En neem gerust je eigen platen mee". Met een mannetje/vrouwtje of veertig vijftig hadden we het idee van een gezellige avond van een uur of negen tot een uur of twaalf. We hadden een tweetal oude draaitafels uit het vet gehaald, singles en LP's ontstoft en begonnen te draaien met de muziek uit lang vervlogen tijden. Van Golden Earring tot Dire Straits, van Uriah Heep tot Led Zeppelin. Hier en daar en klein discoplaatje en wat rock 'n roll en de stemming kwam er goed in. Rond een uur of twaalf kregen we Ton Kroeze zo ver om al headbangend tekeer te gaan op de klanken I'm going home van Ten Years After. Wat een geweldig gezicht was dat. De ene na de andere mooie plaat werd door de naalden afgetast en ook Comfortably Numb van Pink Floyd ontbrak natuurlijk niet. Het werd ongemerkt later en later en toen we eindelijk de laatste plaat noodgedwongen op de draaitafel legden was de eerste Back To Vinyl historie.

Waarom dan de titel Nooit meer op zondag, zul je denken. Wel, het zal het late tijdstip zijn geweest (of toch dat laatste biertje) maar de maandag had voor enkelen van de aanwezigen niet veel goeds in petto. Anderen beleefden geen gekke dingen maar lagen maandagavond aanmerkelijk vroeger op bed dan normaal. Arbeidsproductiviteit was laag die dag en er waren er zelfs die een snipperdag hadden genomen om een auto total loss te rijden. Nee, als er weer een Back To Vinyl zou komen zou dat nooit meer op zondag zijn. Die dag heb je nodig om bij te komen van zo'n loodzware maar enorm geweldige avond. Waarom we ruim zeven jaar hebben gewacht op de volgende weet eigenlijk niemand. Wellicht is het voorzorg geweest maar het betekent dus wel dat er in de hele 20e eeuw maar één Back To Vinyl is geweest.

Lykele Bokhorst